Οι μέρες τού ανοιξιάτικου θρήνου για τόν θάνατο τής φύσης κι ύστερα τής χαράς για τήν «ανάστασή» της είναι μάλλον πλανητικά διασκορπισμένες σε όλες τίς μυθολογίες και δεν ανήκουν σε μια θρησκεία μόνο – εμείς εδώ ξέρουμε από τό σχολείο τόν αρχαίο μύθο τού ορφέα ή τού άδωνη, αλλά μπορεί μερικοί να ξέρουμε και τίς επιβιώσεις του σε λαϊκές τελετουργίες, πέρα από τό συλλογικό ασυνείδητο που μάς κάνει έτσι ή αλλιώς να καταλαβαίνουμε τίς τελετές αυτές ακόμα κι αν δεν είμαστε χριστιανοί...

   ας ακούσουμε τήν μουσική εκδοχή τού ιωάννη σεβαστιανού μπαχ και τών συν αυτώ :

      1.    με τήν kathleen ferrier : 

   2. τήν εξαίσια άρια «σ` ακολουθάω κι εγώ με χαρά» :

       3. κι άλλη μία για τό «τετέλεσται», με παιδική φωνή : 

      4. από τά «κατά ιωάννην» πάλι, με διευθυντή τόν νίκολαους άρνονκουρτ που προτιμάει αγοράκια να τραγουδάνε και τά γυναικεία μέρη : 

       5. από τά «κατά ματθαίον» με αρχιμουσικό τόν κλασικότροπο karl richter :

      6. μια ρώσικη εκτέλεση κατά leo kremer :

   7. και μια σπάνια εγγραφή από τηλεόραση : πρώτη τών «κατά ιωάννην» στην κούβα : αβάνα, αύγουστος τού 2003 (ο ήχος όχι τέλειος, αλλά αξίζει πολύ τόν κόπο) :

για τήν kathleen ferrier εδώ, εδώ, και εδώ.

για τίς μέρες αυτές στο άλλο σημειωματάριο έβαλα ένα άλλο επιτάφιο μπλουζ

η πιετά επάνω, από τό squat theatre τής βουδαπέστης 1973